REGIE
(Openbare
regieles
Parooltheater – Amsterdam)
Wat is regie?
Met inzicht, visie en
autoriteit leiding geven aan een proces.
Wat is televisieregie?
Binnen de kortst mogelijke
tijd een serie beelden achter elkaar zetten
die worden samengevat
onder de titel programma.
Het belangrijkste instrument
daarbij is taal. Dat heeft geleidt tot het
misverstand, dat alleen
al het uitspreken van het woord cut,
voldoende is om jezelf regisseur te noemen.
Je kan een programma nooit goed regisseren, zonder inzicht
en opvatting over het concept (het idee, waarover?) de content
(het wat en met wie) en de dramaturgie (het hoe, de ontwikkeling).
De rol van de televisieregisseur is in de loop der jaren ernstig
gemarginaliseerd. Hij of zij wordt niet meer in het beginstadium
van een programma betrokken bij het proces, maar is de
sluitpost van een productie. Als ’t concept bedacht is, als de
medewerkenden zijn vastgelegd, als de vormgeving af is, dan
wordt tenslotte nog een regisseur gezocht, die zich vooral nergens
mee moet bemoeien en die zo geruisloos mogelijk een ketting van
beelden aan elkaar rijgt.
Talent en kwaliteit zijn veelal geen doorslag
gevende criteria, aaibaarheid,
gezelligheid en een niet
te hoge dagprijs, zijn zo niet belangrijker, dan toch minstens
net zo belangrijk.
Waar leidt dat toe?
Tot slechte televisie!
(Zo slecht dat ‘t Trouwcolumnist
Kuitenbrouwer te gortig werd
en hij onder de titel Karwei-TV, daar vorige
week woensdag
een snerende column aan wijdde.)
Een regisseur wordt morgens
gebeld om ‘s middags in Paradiso 6
muziekstukken op te nemen met solisten en ’t Metropoolorkest.
Geen idee van het repertoire, geen idee van het decor. Geen idee
van de bandstand. Geen idee van het licht. Laat staan,
dat hij een
camerascript zou kunnen maken. Geluidrepetitie, geldt als
camerarepetitie.
Uit de losse hand worden er wat shots gemaakt.
Achteraf editen, hoeft
hij ook niet, dat doet de redacteur wel. Hij moet
om één
uur aanwezig en is om 6 uur klaar. ’s Avonds
kan hij een
rekening schrijven voor 450 Euro en het dédain voor
de regisseur
is nog ’s herbevestigd.
Je kan programmatelevisie eindeloos differentiëren.
Ik beperk me tot twee hoofdcategorieën:
1. Programma’s die gemaakt worden
om adverteerders te
behagen. Doelgroepen te bereiken. Marktaandelen te
scoren en winst voor aandeelhouders te genereren.
2. Programma’s die gemaakt worden vanuit een brede oriëntatie
op de samenleving zonder enig andere bijbedoeling. Met
andere woorden: Programma’s die met dat uitgangspunt
zouden moeten worden geproduceerd door de publieke
omroep.
Dat onderscheidt valt steeds minder te maken. In plaats van twee
categorieën lijken beide te tappen uit dezelfde pot nat.
Mijn opvatting is, dat de publieke omroep zich steeds vaker laat
leiden door marketingbegrippen
als doelgroepen en markt-aandelen
en zich daarbij oriënteert op de formats
en de demografische cijfers
van de commerciële televisie.
Denk maar’s aan.....
Studio Voetbal. De Nossport clone van Voetbal-insite.
Het Glazen huis.....de mislukte soap bij de verkeerde zender
(De publiekrechtelijke
omroep moet geen soap willen. ’t Genre
wordt door de commerciële
omroep op meerdere zenders getoond
en de publieke omroep wordt niet gediend
met een na-aap van een
na-aap. De Soap ’t woord zegt ’t al, door zeeppoederfabrikanten
gesponsorde dramaproducties, ontstaan op de radio in de jaren 30
van de
vorige eeuw. Het kenmerk is een langlopende dagelijkse
serie gebaseerd
op het wel en wee, binnen de persoonlijke
relatiesfeer van de hoofdpersonen.
Normen en waarden zijn
gebaseerd op moralistisch goed en kwaad. Overspel
deugt niet,
het gezin, de familie gaat boven alles.
De dramaturgie lijkt
op het echte leven, maar is een onmogelijk
soort uitvergroting in
een onnavolgbare frequentie.
Het lijkt echt en het publiek kan
zich ermee identificeren.
(Het is het beeldverhaal
van de romancelectuur.)
Laten we ’s kijken naar de samenvatting van het voorafgaande.
Een soap moet dagelijks worden uitgezonden. Dat is niet ’t geval.
De maatschappelijke verhoudingen
zijn belangrijker dan het wel
en wee binnen de persoonlijke relatiesfeer.
Ook fout. Alles lijkt
elkaar in de weg te zitten. Persoonlijke gevoelens en emoties
zijn ondergeschikt aan eerzucht
en ambitie. De dramaturgie van
de verhaallijnen is onnavolgbaar. De setting
is zelfs voor insiders
een doolhof. Het tempo wordt aangejaagd door perslucht.
Nu een clipje uit ’n echte soap: The Bold & the Beautiful.
Zelfs zonder iets te weten van de maatschappelijke samenhang
is door de sfeer, het tempo meteen duidelijk, dat er heftig wordt
gerammeld aan het wel en wee, binnen de persoonlijke relatie-
sfeer. Omwille van de tijd heb ik de scènes iets ingekort.
De publieke omroep zou geen Glazen Huis moeten willen. Ja,
wel als media-programma. Maar dat is er niet. Wel zie je meer
en meer programma’s waarin het competitie-element belangrijker
is dan
de thematiek .
Criteria zijn onnodig
als u maar belt, mailt
en gemanipuleerd wilt worden.
Ik noem:
De Grootste Nederlander
De liefste hond.
Het mooiste plekje natuur in Nederland.
De nationale test van dit en de nationale test van dat...
Het gaat mij niet zo zeer om de legitimiteit van dit soort pro-
gramma’s bij de publieke omroep, maar om het gebrek aan eigen
visie en oriëntatie op de samenleving.
Ik betreur het, dat de publiekrechtelijke omroep er
steeds minder in slaagt
om zelf iets te bedenken en te produceren. De
eigen identiteit wordt voor
een groot deel ingekocht bij commerciële producenten.
Dan ben je geen publieke omroep met een visie en een
missie, maar een
inkoopbureau dat z'n publieke legitimiteit verliest.
Waarom heeft een omroep een buitenproducent nodig om
fragmenten
die uit het eigen archief komen, aan elkaar te plakken zoals bij ‘Daar
bleef u voor thuis’
van de Avro of waarom heeft een omroep diezelfde
buitenproducent nodig
om fragmenten die uit het eigen archief komen,
aan elkaar te plakken zoals bij ‘Toppers van Toen’?
Het levert opper-
vlakkige programma’s op, zonder enig historisch
samenhang of besef.
1. De rol van de regisseur
(Gemarginaliseerd. Sluitpost
van productie. Geen creatieve
input in de totstandkoming.)
2. De autoriteit, eigenwaarde en aaibaarheid
(Volgzaam en veelal leidend
met lange ij inplaats
van de korte. De autoriteit
staat voortdurend onder druk
door directieven die haaks staan
op de opvatting van de
regisseur.)
3. Postproduction.
(Het is niet vanzelfsprekend
meer, dat de regisseur ook
de afwerking leidt. Dat kan
de redacteur of uitvoerend
producent ook wel, dat spaart
de regisseur uit en levert
een mooie bezuiniging op.)
4. De Opleiding
De opleiding leert je van alles
over camera’s en techniek.
De opleiding leert je niks over
wat een programma eigen-
lijk is. Nou ja, een programma
begint met een koptitel en
eindigt met een eindtitel.
De gerant en de kok.
Om een eindproduct op tafel te zetten is het onvoldoende om de
kok alleen de borden op te laten scheppen. Hij moet zelf de basis-
producten zien, voelen en ruiken.
Inspiratie en creativiteit in het recept verwerken.
Het hele bereidingsproces aansturen en controleren. Gaar-
kook, grill en baktijden
bepalen en uiteindelijk het gerecht
smaakvol en aantrekkelijk op de borden
opdienen.
De televisiekok serveert alleen nog het gerecht op de borden.
Van het hele proces, dat er aan voorafgaat is hij uitgesloten.
Dat leidt tot heel veel ongelukkige regisseurs, die graag willen,
die ambitieus zijn, die
een programma beter zouden kunnen maken,
maar daarin de bewegingsvrijheid
hebben van de platgespoten patiënt
onder het spanlaken.
Er zijn ook heel veel regisseurs, die accepteren dat de regisseur
de voetveeg is van redacteuren en uitvoerend producenten en
daarmee meewerken aan de voortdurende corrosie van het vak.
Mijn opvatting is dat je met een visie en een degelijk voorbereid
camerascript (voorbeelden
showblok, Get up early en
Krieg & Frieden) aan je crew, artiesten, protagonisten en andere
uitvoerenden duidelijk moet maken wat je wil en hoe.
Cameralieden geeft ik een
shotlist en ik spreek de instellingen door.
Het proces van het zetten van
een programma, doe ik op de vloer.
Ik check instellingen via
monitoren en communiceer via de microfoon,
zodat iedereen zowel op de vloer
als in de regie, alles mee hoort en
aanpassingen door scriptgirl en editor
in de regie meteen worden
vastgelegd.
Die manier van leiding geven aan het proces, komt nauwelijks
nog voor. De regisseur zit
in de regie en laat zich als leiding gevende
van het proces zelden zien
op de studiovloer. Dat hoeft
niet perse slechter te zijn. In goede samenwerking met je opname-
leider kan je ook best heel
effectief zijn. Maar persoonlijk heb ik sterk
behoefte aan het directe
contact met de mensen op de studiovloer.
We zijn hier met geïnteresseerden onder elkaar. Misschien is het
U ook opgevallen, dat de creatieve reikwijdte van de uitvoerend
producenten, die vanuit
de realiteit geredeneerd, de visuele smaak-
makers zijn van de vormgeving,
zo bedroevend klein is.
Heel veel lijkt heel veel op elkaar. Ik heb zonder enige volledigheid
na te streven een aantal programma’s achter elkaar gezet, die
de vormgevingsidentiteit
baseren op de beamer of het liquidscreen.
Soms met blauwe omgeving, soms
met rood soms
met alle kleuren van de regenboog, maar altijd met screen.
Dit clipje is verre van volledig. Maar genoeg om ’s na te denken
of ’t ook nog anders kan.
Die gelijkenis in beeld, tref je ook aan bij de intonatie van presen-
tatoren. Sommigen zijn meer bezig met hun looks, dan met hun
dictie. ’t Is allemaal vormgeving. Dus dient er een vormgever op
te staan, die uitlegt dat televisietaal geen standwerkerstaal is.
De dynamiek in de stem slingert tussen hoog en laag en zonder
limiters zouden we het niveau niet bij kunnen zappen.
Bij actualiteit is ’t niet veel anders. Maar genoeg over de dictie.
Laten we ’t is hebben over
de aanpak van het nieuws.
NOS-Journaal van 6 uur lijkt erg op het journaal van 8 uur.
Om 6 uur wat korter, om 8 uur wat langer en om 10 uur
een combinatie van beiden. RTL4 doet ’t wat dat betreft een
stuk beter. Editie NL zo rond 6 uur richt zich op het binnen-
landse nieuws. Beetje verkoudheid. Beetje verzakking van
een pijler, beetje hoge snelheidslijn.
Dicht bij de Nederlandse samenleving staande items.
Daarmee
onderscheidt dat journaal zich van het ‘grote’ nieuwsjournaal
van
half acht. Andere setting, andere nieuwskeuze, andere
presentatie. Functioneel
gebruik van graphics. Prima programma.
Nova, twee vandaag, Sportjournaal, zien er tamelijk hetzelfde uit.
Een tafel en een achtergrond met een liquidscreen.
Twee vandaag heeft een gesprek over ’t conflict vakbeweging/regering.
De Staatssecretaris als snuffelaar/verkenner wordt door
Lodwijk de Waal, weinig serieus genomen, mede omdat Zalm
al snel liet weten, dat de verkenner niet namens de regering
snuffelde, maar als solist. Oude beelden van het Museumplein
en gebabbel met de Waal. Niks van Zalm, niks van de snuffe-
laar van der Knaap, vrijblijvend
gebabbel over de onwrikbare
standpunten die we al enige tijd kennen.
Hetzelfde onderwerp wordt in RTL-nieuws perfect behandelt.
Alle hoofdrolspelers komen aan het woord. Wester legt er een
analyse overheen en in een minuut of 5 is ’t bekeken.
Er zit geen vitaliteit in 2Vandaag. ’t Lijkt al gauw goed.
Dat zit ‘m in de onderwerpen, maar ook in de presentatie.
Karel van der Graaf gedegradeerd van ere- naar totodivisie,
straalt noch jeudig elan, noch de wijze oude anchorman uit.
Mag je in een kantoor bidden? Geloven mag niet in een kantoor
want het kantoor past niet in het agrarische bestemmingsplan.
De raad van state mag uitspraak doen. Klaar met Nederland!
Verder met een aangekochte reportage uit de Gazastrook.
Bij dat programma is nog veel werk aan de winkel.
Clip
Actualiteiten
Samen met Gijs is een keuze gemaakt uit een aantal
programma’s om hier te bespreken. Eén daarvan is het nieuwe
Avro-programma Ticket. De USP van Ticket is Theater.
Om te proeven hoe ’t smaakt, even een clipje:
Clip: Ticket 1
Ticket
(AVRO)
Een programma over het Nederlandse Theaterleven, zou een
waardevolle asset kunnen zijn voor de publieke omroep.
Evenals een kritische Media-analyse
en een literair programma.
Ticket vind ik geen waardevolle aanwinst voor
de publieke omroep.
Harm Edens en Gert-Jan Dröge zijn teruggetrimd onder de knoet
van gezellig, leuk, snel, oppervlakkig en vooral niet krititsch.
Tooske spreekt iedereen toe op haar hurken en egaliseert met
lege lach elke aanzet tot een serieus commentaar of analyse.
Typisch een product van
de commerciële televisie in een absurd
volkomen geschift decor. Goed gekeken naar RTL-boulevard.
Maar niet begrepen hoe daar de ritssluiting werkt.
Typische redactieteksten
die als onsmakelijke Fremdkörper
door de monden rollen van Edens en Dröge
en gewoon niet bekken.
Als ze extemporeren dan krijgt ’t even iets van de kracht en de
tonque in cheek die we van beide kennen, maar dan weer snel
terug naar het script en de persluchtkraan weer open.
Clip:
Ticket 2
Een evenredige verdeling van de tekst lijkt belangrijker, dan
een goede rolverdeling.’t
Is een aaneenschakeling van vlugge reclame-
spots op een aanhoudende Musakdreun. Als ’t een moment ergens
over dreigt te gaan zoals afgelopen
week met de acteur Hans Kersting,
dan wordt ‘t binnen de kortste
keren teruggebracht naar de USP van
vlot, niks aan de hand en vooral luchtig.
Als je niet weet naar welke zender je kijkt, dan associeer je het
programma eerder met één
van die lege competities van een
commerciële zender. dan met de publiekrechtelijke
Avro.
Na ’t zien van Ticket weet je nog niks en ben je bekaf.
Weer een beste poging om jezelf als publieke omroep op te heffen.
Theater van het sentiment
Een ander programma van de Publieke Omroep, waar ik wel
sympathie voor heb is Het Theater van het Sentiment.
Het is een poging om het gelijknamige uiterst aangename
radioprogramma met dezelfde titel om te zetten naar televisie.
Wat voor soort programma is ’t Theater van het Sentiment?
(Snelle uitleg van de 4C-Formule)
1. Concept – Qua concept valt ’t in de categorie
Weet je nog wel oudje.
Toppers
van toen
De
muziek van...
Daar
bleef u voor thuis
De
jaren 60 – 70 - 80 etc.
2. Content - De inhoud is de bekende Nederlander.
Nieuws, fads en follies van vroeger.
3. Constructie –
De constructie is de studiosetting.
Tafel met gasten. Instarts van fragmenten.
en...de onvermijdelijke monitor/projectiewand.
Op tafel plakboeken en bladen. Als rekwisieten
een oude tv-ontvanger en wat filmhaspels.
Verder een koffertje met LP’s
Deze analyse is
gebaseerd op de uitzending waarin 4 oktober 1979
gereconstrueerd werd.
In feite één van de betere afleve-
ringen die ik gezien heb. Dat heeft te maken met de gasten die
er wel zin in hadden. (‘k Heb ook een aflevering gezien met o.a.
Yoka Berretty...nou,
die vond het he..le..maal niks.) Interviewer was
Frits Spits. Uitstekend
vakman, met als minpuntje, dat z’n
enthousiasme zich uit in teksten die de realiteit wel eens overstijgen.
Gast 1:
is Willem Duyn (alias Mouth) Zanger en
entertainer met een roerig verleden.
Gast 2:
is
Joke Bruys. Zangeres en comédienne.
Presentator:
zoals gezegd: Frits Spits
Leader, inleidend gesprekje. Even kijken naar een optreden.
De toon van de presentator is joviaal, vrolijk. Z’n aanpak
straalt uit dat we een leuke gekke man als gast hebben.
Dit wordt veel gezelligheid. Die gezelligheid is schijn want
nadat het complot gesmeed is, verlangd de presentator
duidelijkheid. Drank, humeurigheid, huwelijk naar de
knoppen....de ellende wordt door Willem met gretigheid
opgelepeld. De presentator gaat empatisch en begripvol
met Willem mee door de ellende van het verleden.
Clip:
Sentim.1
Na een eerste rondje interview, zegt de presentator dat
de dag (4 oktober 1979) weer een beetje tot leven komt.
Druilerige dag.
Mode is de ribbroek, nieuws is de (gere-
construeerde) vlucht per luchtballon uit de DDR, de
discussie over de gevaren van kernenergie en plutonium
als bouwsteen voor de atoombom en de daaraan verbonden
gevaren door terrorisme. Ik snap wel dat een redactie valt
voor zo’n bericht, vanwege het nog steeds actuele karakter
maar je krijgt geen moment het gevoel van enige samenhang.
De paus op tournee door Amerika..
(’t Is wel de
Kro die uitzendt). Sportsponsoring
loopt uit de hand.
Tros directeur Baay von damals, vreest dat door
verlies aan sponsorinkomsten, de grote sportevenementen
niet meer op televisie te zien zullen zijn. Nooit gedacht aan
de Mol. Aan het feit dat je met geld gewoon een paar uur
uitzending koopt als ware het een uit z’n krachten gegroeide
commercial. Zit de politiek te slapen?
Studenten steppen
in wedstrijdverband door Nederland.(!?)
Kaaskeurconcours in Alkmaar.(!?)
Clip:
Sentiment 2
Hoog gehalte aan fads en follies, geen moment ’t gevoel, dat
ik de 4e oktober 1979 herbeleef.
Moeiteloos wordt de draad met Willem weer opgepakt en kijken
we naar het volgende clipje.
Gesprek, blokje
kranten van die dag. De omroepgids, levert de
aanleiding voor het aanschuiven
van Gast 2 Joke Bruys
Daarbij doet Willem Duyn zijn reputatie als ongeleid projectiel
alle eer aan.
Babbeltje, Mounties, blokje met het werk van Joke, blokje
hits van toen, blokje fads en follies en zo kabbelt
het programma,
losgezongen van enig sentiment gezellig naar het einde.
Clip:
Sentiment3
Conclusie:
Zolang de gasten
iets te vertellen hebben, is het amuserend. Dat geldt voor
elke talkshow,
die zich richt op het leven en de geschiedenis van mensen.
Het handvat
varieert, de route is gelijk.
Wintertijd,
Krachtstroom van de Avro, de Wandeling, etc....
Aanbevelingen:
1. Tijdstip. Half zes is geen tijd om terug te blikken.
Dat doe je ‘avonds laat. Glaasje erbij voor
’t slapen gaan.
2. Content Waar zit het sentiment?
De kijker ziet het voorgeprogrammeerde
sentiment van de makers en de gasten.
De kijker is geen betrokkene.
Met name de journaalfragmenten en de
krantenberichten gaan door de verwerking
ervan aan de kijker voorbij.
Sentiment is een zeer persoonlijke vorm van
heimwee, verlangen en zacht verdriet.
Op geen enkel moment ervaar ik als kijker die
emotie. De identificatie ontbreekt.
In elke dag die door de makers wordt
uitgekozen voor reconstructie schuilt de
emotie van:
Opsporing
verzocht
dit is uw leven. (Dit was de dag in uw leven.)
Die emotie is niet invoelbaar. Nieuws krijgt extra
lading wanneer er een gezicht en een stem bij
hoort. Het zijn niet de berichten die het sentiment
aanboren, maar de mensen in die berichten.
3. Constructie:
De set is een beetje Wintertijd een beetje huis-
kamertijd. Heeft geen hoge identiteitswaarde.
Geen allure. Geen sentiment. Sfeerloos plat
uitgelicht.
Obligate cameravoering.
Het Theater van het Sentiment zou ik in een
grote studio zetten. Met mensen, waarvan er een
paar iets bijzonders te vertellen hebben over die
specifieke dag. Met mooie, in een speciale
fotografie gemaakte reportages, over en met
de protagonisten van die dag. De studio ademt
die dag, is die dag. Prominente gasten naast
de onbekende met de tragiek van een
mensenleven.
Als journaalfragmenten en krantenberichten, niet
meer betekenis hebben dan het niveau van
curiosa, dan worden ze niet gebruikt.
Het belangrijkste politieke discussieprogramma van de
publieke omroep is Buitenhof. De setting daarvan bestaat
uit een tafel waaraan de gesprekken plaatsvinden.
4 rijtjes stoelen voor publiek aan de zijkant. Daarboven als
bij een verkiezingsbijeenkomst een banier met de tekst
Buitenhof. Tenslotte een desk voor de columnist. De leader
is een
wekelijks wisselende serie sfeershots op de stoep van
de studio, die weliswaar in deze clip ontbreken, maar u
kent die leader ongetwijfeld. Daarna komt de inleiding van
de presentator.
Clip:
Buitenhof1
inleiding
Voordat ’t programma echt begint zijn we al 2 minuten bezig
met inleiden. Eerlijk gezegd, vindt ik de leader nergens op slaan.
We gaan het hebben over thema’s uit de politieke actualiteit en
wat daar de dagkoers van het KNMI op de stoep van de studio
mee van doen heeft, ontgaat mij volledig. Dan volgt de inleiding.
Die duurt bijna anderhalve minuut. De gasten worden, begeleidt
door veelal schalkse teksten voorgesteld, zitten er opgeprikt bij en
weten zich nauwelijks een houding te geven. De columnist in dit
geval Plasterk, blikt nog even in de krant en reageert met een
relativerend lachje. ’t Oogt klungelig en oubollig.
De continuïteit van het programma, kent ook zo z’n problemen.
Veelal wordt de wisseling van de gasten aan tafel opgelost
met een inzoom op de presentator, gevolgd door een uitzoom
nadat de stoelendans heeft plaatsgehad. Dat lukt niet altijd even
goed. Dus gebeurd ’t nogal eens, dan aan de rand van het beeld je
nog net even iemand op ziet staan.
Clip:
Buitenhof2
de
changem.
De beeldvoering van Buitenhof is ook zorgelijk. Een gesprekje
tussen drie mensen moet toch zonder problemen in beeld te
brengen zijn. Toch zie ik daar een volgorde van shots, waarbij
iemand met zichzelf opties een gesprek voert. In het ene shot
kijkt iemand van links naar rechts, om in het volgende precies
de andere kant uit te kijken.
Clip:
Buitenh.3
Beeldregie
Nou ja, de beelden spreken voor zich.
De beeldvoering bij de columnist is een vast ritueel.
De camera begint in een longshot en verdicht tijdens
het uitspreken van de tekst tot een medium. Toevallig dwingt
Plasterk de regisseur tot een intercutting omdat hij het portret
wil laten zien van de Nobelprijswinnares in de krant, maar
normaal gebeurt dat nooit.
Clip:
Buitenh.4
Column
Ik begrijp de regisseur wel. Hij durft niet weg te snijden omdat
de columnist (ook al vanwege de prompte die aan de camera
hangt) z’n blik strak op de camera houdt. De columnist dwingt
als het ware om op die camera te blijven. Dus wordt de oplossing
longshot aan het begin, medium aan het eind. Je ondersteunt
als het ware de ontwikkeling van de column. Dat kan ook best
wel eens een keer. Maar bij Buitenhof is ’t een ritueel. Solo voor
camera 1 en in de regie koffiepauze.
Maar de dramaturgie van de column kan ook heel anders worden
verbeeld. Afhankelijk van het thema, kan je graphics of ander
visueel materiaal gebruiken om de column inhoudelijk te ondersteunen.
Kan het ook anders?...laten we ’s kijken naar de plattegrond
van de studio.
Plattegrond
1
De situatie zoals hij nu is. (Uitleg Publiek aan lange kant etc.)
Inbouw camera in de tafel. Altijd goed shot van de presentator.
Hoef je niet meer in en uit te zoemen.
Alternatieve opstelling 1 met de mogelijkheden daarvan
Plattegrond
2
Camera achter publiek. Neemt het platte kleinkarierte weg.
De plek van de columnist geeft diepte aan de beelden in plaats
van ’t afzwaaiertje van publiek en ’t vastplakken tegen de
muur.
Plattegrond
3.
Extra publiek erbij. Columnist op de voorgrond.
Slechte regie
alleen afspeelt in Buitenhof. Als je een rondje zapt kom je
’t overal tegen.
Bij het verzamelen van programma’s met een liquid screen
liep ik hier tegen op:
regie
U ziet ’t het komt overal voor. Mij dunkt, dat de kwaliteit van
de opleiding, wel voor verbetering vatbaar is.